مالدیو  Maldives

به درخواست دوستان که در نظرات (سفر چند روزهٔ ما به سواحل اقیانوس هند) کمنت گذاشته بودند ودرخواست نموده بودند راجب کشور مالدیو بنویسم ، واز آنجائیکه ما خدمتگذار همهٔ دوستان گرامی هستیم ، این توصیف را ارائه می‌نمایم، انشاءالله که مورد پسند همگان باشد.

*****

مالدیو کشوری است جزیره‌ای در اقیانوس هند. پایتخت آن شهر ماله است. حکومت مالدیو جمهوری است. این کشور عضو اتحادیه کشورهای همسود می‌باشد. بیشتر مردم آن مهاجرین از نژاد عرب یمنی أصل هستند، عرب‌ها در دوران قدیم آن را ذیبة المَهَل یا محلدیب می‌نامیدند، سپس به مالدیف تحریف شد که همان مالدیو به فارسی است. خط استوا از بالای آن می‌گذرد، یکی از اعضای سازمان همکاری اسلامی است، ۷۸ سال تحت الحمایه بریتانیا عظمی بود، ودر سال ۱۹۶۵ میلادی استقلال یافت. نامش در زبان رسمی کشور دیفی راجی است که به معنای (جمهوری مالدیو) می‌باشد.

مجمع الجزایر مالدیو در جنوب غربی کرانه‌های هندوستان قرار گرفته و کوتاهترین فاصلهٔ آن تا کرانه‌های هند، ۶۰۰ کیلومتر است. مالدیو شامل ۱۱۹۲ جزیره مرجانی کوچک، مسطح و کم‌ارتفاع و شمار زیادی آبسنگ است که تنها ۲۰۲ جزیره از آنها مسکونی هستند، روی هم رفته ۲۹۸ کیلومتر مربع پهناوری دارند و تنها ۳/۰٪ قلمرو مالدیو را پوشش می‌دهند. اما قلمرو دریایی مالدیو با ۸۵۰ کیلومتر درازا و ۱۳۰ کیلومتر پهنا، ۱۱۵۳۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد. بلندای هر یک از این جزیره‌ها از سطح دریا از بیش از ۳ متر تجاوز نمی‌کند. مالدیو تپه ماهور و رودخانه‌ای ندارد.

پایتخت

ماله پایتخت و بزرگ‌ترین شهر جمهوری مالدیو است ، مطابق بر سرشماری سال ۲۰۰۴ این شهر ۸۱٬۶۴۷ نفر جمعیت دارد. شهر ماله بزرگ‌ترین مرکز تجاری کشور مالدیو به شمار می‌رود که دارای مرز آبی با کشور سریلانکا است و فرودگاه مجهز و مدرنی دارد.

دریانوردان قدیم عرب و ایران آن را دیباجات (درستش دیبجات از هندی برابر با گنگبار به معنای ممجمع الجزایر) می‌گفتند و به همین شکل در نقشه‌ها ضبط شده‌است. سالهای سال بازرگانان عرب سر راه دریانوردی به شرق دور در بنادر مالدیو پهلو می‌گرفتند.

اولین اشاره شان به مالدیو که دیباجاتش می‌نامیدند از سده دو میلادی است. دیباجات را جزایر پول هم می‌گفتند زیرا مقادیر کلانی از صدف نرم‌تن دریائی کوری (به انگلیسی cowry) که خرمهره یا کس گربه نامیده و در قدیم چون پول بین المللی کار می‌گرفتند از آنجا بدست می‌آوردند. امروزه صدف کوری نماد نهاد چاپ پول مالدیو است. به احتمال فراوان در روزگاز قدیم این سرزمین را که موج دریا پول به سواحلش می‌ریخت جادوئی می‌شمردند.

دین

بیشبنهٔ مطلق (صد در صد) مردم بومی مالدیو مسلمان سنی مذهب هستند و اسلام دین رسمی این کشور است. پیشینهٔ اسلام در مالدیو به سدهٔ دوازدهم میلادی باز می‌گردد، هنگامی که دریانوردان مسلمان عرب به این سرزمین آمده‌اند. در سابق پیش‌تر، ساکنان مالدیو پیرو آیین بودا بوده‌اند.

زبان رسمی مالدیو، زبان دیوهی است که زبانی از خانواده هندوآریایی بوده و با زبان سینهالی (زبان رسمی سری لانکا) هم‌خانواده‌است.

مردم مالدیو، آمیزه‌ای از نژادهای عرب ، سینهالی ، دراویدی و آفریقایی هستند.

مالدیو  Maldives

گردشگری

برخی از جزایر مالدیو برای گردشگری اختصاص یافته‌اند. در این جزایر هتل‌هایی برای اقامت گردشگران ساخته شده که بیشتر کارمندان آن از مهاجران کشورهای همسایه هستند. گردشگران مستقیماّ از فرودگاه بین‌المللی ماله به این جزایر می‌آیند. مردم عادی مالدیو، ارتباط چندانی با گردشگران خارجی ندارند.

اقتصاد مالدیو بر پایهٔ کشاورزی، ماهیگیری و گردشگری استوار است. در مالدیو، نارگیل ، ذرت ، ارزن ، سیب‌زمینی شیرین و میوه‌جات به عمل می‌آید. در این کشور صنعت کشتی‌سازی رونق دارد و مردم آن به صنایع‌دستی علاقه‌مندند. از مالدیو، ماهی ، گوشت ، صنایع‌دستی و نارگیل صادر می‌شود.

پدیده گرم شدن زمین و احتمال غرق شدن مالدیو

زمانی که نخست وزیر مالدیو به هیئت دولت خویش دستور داد تا غواصی یاد بگیرند محافل خبری این خبر را به صورت طنز گونه منتشر کردند حتی برخی گمان کردند که محمد ناشید در پی افزایش جاذبه‌های توریستی کشورش است ولی در اصل غرق شدن مالدیو در اب‌های اقیانوس بر اثر گرم شدن زمین واقعیتی بود که محمد ناشید و هیئت دولتش سعی داشت تا به وسیله جلسه نا متعارفشان به جهانیان گوشزد کنند.

پدیده بالا امدن سطح اب اقیانوس‌ها حدودا با یک سوم جمعیت جهان به طور مستقیم سر و کار دارد کشور مالدیو نیز به علت ارتفاع بسیار کم از سطح دریا مطمئنا با این مشکل روبه رو خواهد بود.

مالدیو Maldives

مالدیو Maldives

مالدیو Maldives

مالدیو Maldives

 

کیَهتِ اَزا

کیَهتِ اَزا

 

کیَهتِ اَزا

 

کیَهتِ اَزا

چند روزی در اقیانوس هند سرگردان بودیم

سفر چند روزهٔ ما به سواحل اقیانوس هند 

مدتی بود که باجمع دوستات عزم سفری به اقیانوس هند کرده بودیم، سرأنجام در صبح بامداد روز ۱ مهٔ ۲۰۱۲ عازم این پهنهٔ آبی بزرگ شدیم. از آنجا که معلوم است اقیانوس هند سوّمین اقیانوس بزرگ جهان است و ۲۰٪ از سطح کره زمین را پوشانده‌است. همچنین گرمترین حوزهٔ اقیانوسی جهان به شمار می‌آید(نمونه بارز آن خلیج فارس است، که از سر شاخه‌های این اقیانوس محسوب می‌شود و بر طبق آمار گرمترین ناحیه آبی جهان با ۳۲ درجه سانتیگراد می‌باشد).از جمله مهمترین تاثیرات این اقیانوس ایجاد بادهای باران‌آور موسمی است که در سرتاسر جنوب شبه قاره هند و آسیای جنوب شرقی باعث ایجاد باران‌های فصلی و همچنین جریان‌های آب‌گرم استوایی می‌شود. این اقیانوس از شمال به آسیا، از غرب به آفریقا، از شرق به استرالیا و از جنوب به اقیانوس منجمد جنوبی منتهی می‌شود.

آب گَریان ، ساحل مَوزُون سیما		لب آن: جَنگَل و کُوه و دریا
آب نیلگُون اقیانوس هند		هَم چُو زُلف سندی ، سِیا
سایَه وُ رَوِش دَریا ، زیبا		چُون گُل جُوری، مَوجُ دیبا

گروه هم سفر

در این سفر افراد تیم ما متشکل از ۱۰ نفر بود که شامل اسماء زیر می‌باشند:

• عبید سیف بن یعروف اَلکَتبی ـ ناخدا کشتی
• ثانی راشد خَلَف الیّماحیْ ـ معاون ناخدا
• مُصَبحّ بن غافر الغافری
• عبدالله بن حمد الغفلی
• ماجد سلطان الغیثی
• احمد بن ماهر الغافری
• یلوان بن شِلیویح العامری
• نَغمُوش بن سیف العامری
• سلطان بن حَرمُول الیافعی
• بأضافهٔ خودم

کشتی لؤلؤ (مروارید) در آبهای نیلگون اقیانوس در زیر اشتهٔ آفتا ب می‌درخشید، (نام کشتی مان لؤلؤ بود) ، و ناخدای ماهر ما (عبید الکتبی) بامهارت فوق العاده آن را بسوی مجهول هدایت می‌کرد: 

نَعرَهٔ کَشتی وُکَشتیبانان		فُرقَهه وُصَیحه یِ قایقرانان
ناخُدا (عبید اَلکَتبی)		بگرفته مَهار کَشتی
بشکافَد مَوج دَریاْ		دُور از آن ساحل مَحزُون غَوغاْ
مَشعَل بُرج کِنار دریا		بُهت وُ مَبهُوت ، حیران سَرِجَاْ
مَات وُ مَبهوت زِمُوجِ دَریاْ		ناخُدا نَرَوَد هَرگِز،راهِ خَطا

کشتی مان باحرکت موزون از بندرگاه فجیره که در کرانهٔ خلیج عمان واقع است، دور می‌شد، بیشتر به پهنهٔ آب بزرگ اقیانوس هند نزدیکتر می‌شدیم، کم کم نمای جزیره‌های مالدیو از دور نمایان شده بود. جزیره‌های کوچک در فاصلهٔ خیلی نزدیک در اقیانوس مُطلاطِم الآمَواج ، دریای بی‌پایان رویای دیرینهٔ من در مورد دیدن و لذت بردن از آن را داشت راضی می‌ساخت.

گر درین دریا هزاران جان فتاد

شبنمی در بحر بی‌پایان فتاد

زیبا ، ساکت، آرام ، بارانی ، غبارآلود، مرطوب ، جاده‌های پرپیچ و خم و باریک ، درختان آویزان روی سرک ، گاوها مشغول چریدن، آلونک‌های زیبا و ساکت و محاصره شده در بین علف زار و چمن زار و درختان انبوه استوایی، تماس باران با کلکین‌های موتر، ارواح شاد و خندان طبیعت در بین درختان و انبوه سبزه‌ها، آبشار و صدای همیشگی اش که که حس می‌کردم، دامنه‌های خرم و غرق در نعمت آب ، زمین سیر تا غرغره از مرداب‌ها و دریاچه‌های کوچک ، درختان و فریاد شاد مستانه شان از صدها پرنده و صدای خوش پرستش گونه شان ، پرندگان غرق در خود و باران برای شاخه‌ها می‌خوانند ، انسان‌هایی که گرفتار استند برای لقمه نانی و خانه‌ها که در بین انبوه کلمات گم بودند و به ناچار گاهی سرک می‌کشیدن و خودی نشان می‌دادند.

در این سفر تاریخی از پنج کشور توریستی دیدن نمودیم که شرح زیر می‌باشد:

• مالدیو
• سیشل
• موریس
• سری‌لانکا
• ماداگاسکار

• مالدیو کشوری است جزیره‌ای در اقیانوس هند. پایتخت آن ماله است. مجمع الجزایر مالدیو در جنوب غربی کرانه‌های هندوستان قرار گرفته و کوتاهترین فاصلهٔ آن تا کرانه‌های هند، ۶۰۰ کیلومتر است. مالدیو شامل ۱۱۹۲ جزیره مرجانی کوچک، مسطح و کم‌ارتفاع و شمار زیادی آبسنگ است که تنها ۲۰۲ جزیره از آنها مسکونی هستند، روی هم رفته ۲۹۸ کیلومتر مربع پهناوری دارند و تنها ۳/۰٪ قلمرو مالدیو را پوشش می‌دهند. اما قلمرو دریایی مالدیو با ۸۵۰ کیلومتر درازا و ۱۳۰ کیلومتر پهنا، ۱۱۵۳۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد. بلندای هر یک از این جزیره‌ها از سطح دریا از بیش از ۳ متر تجاوز نمی‌کند. مالدیو تپه ماهور و رودخانه‌ای ندارد.

• جمهوری سیشل کشوری است جزیره‌ای در اقیانوس هند. پایتخت آن ویکتوریا است. سیشل از مجمع‌الجزایری شامل ۱۱۵ جزیره تشکیل شده‌است که در حدود ۱۵۰۰ کیلومتری خاور خاک اصلی قاره آفریقا واقع شده‌اند. این جزایر در شمال خاوری ماداگاسکار قرار گرفته‌اند،. سیشل با ۸۶٫۵۲۵ نفر جمعیت یکی از کمترین جمعیت‌ها را در میان کشورهای آفریقا دارد. شاخص توسعه انسانی آن اما در میان بالاترین‌ها در آفریقا است. جزایر سیشل آب‌وهوای دریایی استوایی دلپذیری دارند و گردشگران زیادی از این جزایر دیدن می‌کنند. تنها یک‌سوم از جزایر سیشل مسکونی هستند و ۹۰ درصد از جمعیت این کشور در جزیره اصلی یعنی جزیره «ماهه» نشیمن گزیده‌اند. جزیره ماهه ۲۷ کیلومتر درازا و ۳ تا ۸ کیلومتر پهنا دارد و پایتخت کشور نیز در همین جزیره واقع شده‌است. این جزایر در میانه‌های سده هجدهم مستعمرهٔ فرانسه شد، در ۱۸۱۴ به بریتانیا واگذار گشت و در ۱۹۷۶ استقلال یافت.

• جمهوری موریس کشوری جزیره‌ای است در جنوب غربی اقیانوس هند، در حدود ۹۰۰ کیلومتر در شرق ماداگاسکار. این جمهوری بجز جزیره موریس شامل جزیره‌های سنت برندون و رودریگوئس و جزائر آگالگا نیز می‌شود. موریس بخشی از جزایر ماسکارین بشمار می‌رود و جزیره فرانسوی رئونیون در ۱۶۰ کیلومتری جنوب غربی آن قرار دارد پایتخت موریس شهر پورت لوئیس است. این جزیره را پرتغالیان در ۱۵۰۵ میلادی کشف کردند و سپس در سال ۱۶۳۸ به مستعمره هلندیان تبدیل شد. هلندیان این مستعمره را به افتخار شاهزاده موریس ناساو، جزیره موریس نامیدند. در خلال سده هجدهم این جزیره در دست فرانسویان بود که به آن نام «ایل دو فرانس» (جزیره فرانسه) دادند. این جزیره در سال ۱۸۱۰ به دست بریتانیایی‌ها افتاد و آنها نام پیشین آن را برگرداندند. موریس اکنون عضو اتحادیه کشورهای همسود (مشترک‌المنافع بریتانیا) است.

• سری‌لانکا جزیره‌ای است واقع در جنوب آسیا، اقیانوس هند و جنوب کشور هند. نام‌های قدیمی آن (سَراَندیب یا سَرَندیب یا سیلان بود.) پایتخت سیاسی آن سری جایاواردنپورا کوته و پایتخت تجاری‌اش شهر کلمبو است. پیش از سال ۱۹۷۲ به این کشور سیلان می‌گفتند. طی سالهای اخیر جزیرهٔ سری لانکا توسط پلی موسوم به «پل آدم» که بر روی خلیج مانار احداث گردیده از راه زمینی به هند متصل گشته‌است. سری لانکا از مستعمرات بریتانیا بوده و قبلا «سیلان» خوانده می‌شده‌است. استعمار انگلیس از قرن ۱۹ و بعد از احاطهٔ این کشور به هند شروع شده و تا زمان استقلال (روز ۴ فوریهٔ ۱۹۴۸) ادامه داشت.

مسجد جامع العفار ـ سری لانکا

• ماداگاسکار کشوری جزیره‌ای است واقع در اقیانوس هند، در کنار سواحل جنوب شرقی آفریقا. پایتخت آن شهر آنتاناناریوو است. ماداگاسکار چهارمین جزیره بزرگ جهان است.تاریخ نخستین نشستگاه انسانی در ماداگاسکار احتمالاً به سده چهارم پیش از میلاد می‌رسد. ماداگاسکار از سال ۱۸۹۶ از جمله مستعمرات فرانسه بوده‌است، این کشور در روز ۲۶ ژوئن ۱۹۶۰ به عنوان «جمهوری مالاگاسی» از فرانسه اعلام استقلال کرد، در ادامه و در سال ۱۹۷۵ نام این کشور به «جمهوری دموکراتیک ماداگاسکار» تغییر کرد. هستهٔ باشندگان (جمعیت) ماداگاسکار که مالاگاشی نامیده می‌شوند همکرد و ترکیبی از تیره‌های بانتو زبان آفریقا، تازیان و مالایایی‌ها دانسته می‌شوند که این دو دسته اخیر در پی سفرهای بازرگانی دریایی به این جزیره رسیده و در آن نشیمن گزیدند. مالایایی نام همگانی تیره‌های منطقهٔ هند شرقی (مالزی، فیلیپین و اندونزی) هستند که از آنجا در سراسر آسیای جنوب شرقی و آبخست‌های اقیانوس آرام پراکنده شدند.

چشم انداز جزیره ماداگاسکار

قبل از سفر بچها گفته بودند سفری به اقیانوس برویم، أما وجهت آنها نامعلوم بود، اما نگفته بودند که سواحل بی نهایت زیبایی خواهیم رفت. از زمان حرکت تا به ساحل که حدود چهارساعتی طول کشید، بیشتر از هر چیزی رنگ سبز خودنمایی می‌کرد و یکه تاز میدان بود. آب و هوای آقیانوسی و بعد استوایی چنان محیط زیبایی را خلق کرده بود که در تصور من نمی‌گنجید و دلم می‌خواست فقط اکسیژن خالص مصرف کنم. در عرض راه با دوستم (مصبح الفافری) بیشتر حرف زدیم و گاهی هم به خواب رفتیم . شب هر دو تا دیر وقت بیدار بودیم.

بازگشت از سفر

بالاخره سفر چند روزهٔ ما، دو شب پیش به پایان رسید. به جرات می‌تونم بگم یکی از بهترین سفرهای عمرم بود..

علاوه بر اون دیدن محل‌هایی بود که همیشه در آرزوی دیدنش بودم از جمله (نقش قدم آدم) در (کوه سرندیب) ، «سیلان» که تمام عمرم برام مثل یه معما بود دیدنش و خیلی اتفاقات خوب دیگه که باعث خوشی و شادی همه ما شد.

اما از اونجایی که هر سفری یه روز تموم می‌شه ما هم برگشتیم به دیار، و سر خونه و زندگیمون، اما خاطره أی شیرین از سفر اقیانوس هند به ارمغان آرودیم، وجای دوستان گل خالی بود.

در وداع شاعر کوخرد حاج عبدالواحد راستی

حاج عبدالواحد راستی یکی از شاعران شیرین سخن دهستان کوخرد در بخش کوخرد شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان بودند.

«حاج عبدالواحد راستی» در روز بنجشنبه ۲۰ ماه جمادی الأولی ۱۴۳۳ هجری قمری برابر با ۲۴ فروردین ۱۳۹۱ شمسی، موافق با ۱۲ أوریل سال ۲۰۱۲ میلادی در شهر رأس الخیمه در امارات متحده عربی در سّن (۸۴) سالگی این دار فانی را وداع گفتند.

شاعر اشعار زیبایی از خود بیادگار گذاشته‌اند که قسمتی از أشعارش در اینجا به معرض نمایش می‌گذاریم:

میدان نخل کوخرد

میدان نخل یکی از میدان‌های دهستان کوخرد در بخش کوخرد از توابع شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران است.

میدان نخل کوخرد در محلهٔ بالا قدیمی کوخرد، ودر سمت شمال روستا واقع شده‌است، این میدان در جلو ساختمان بانک صادرات و در سر دوراهی خیابان اصلی و خیابان بوشالات قرار دارد.

میدان به فضای بازی در برخوردگاه چند خیابان در شهرها و روستاها گفته می‌شود که برای جمع شدن مردم ساخته می‌شود.

از میدان‌ها برای دستفروشی، برپایی بازارهای روز، برپایی تظاهرات و غیره هم استفاده می‌شود. در بسیاری از میدان‌ها، چمن، فواره، یادمان و تندیس‌هایی به منظور زیباسازی ساخته و نهاده می‌شود.

میدان نخل کوخرد یکی از کارهای خودجوش جوانان کوخردی است که در زمان اعلام مصوبه ی بخش کوخرد ساخته شد و نشانی از یکی از کارهای سنتی بیشتر اهالی کوخرد بوده‌است.

میدان نخل کوخرد

 

میدان نخل کوخرد

 

میدان نخل کوخرد

منبع

• محمدیان، کوخردی، محمد، (شهرستان بستک و بخش کوخرد) ، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.

نگارهٔ ماهواره‌ای رشته قنات‌های کوخرد

در این تصویر مسیر قنات‌های پاراو کوخرد مشخص است.

موقیت قنات روی نقشه

قنات رشته چاهی است که از «مادر چاه» یا همان (چاه مادر ) سرچشمه می‌گیرد و ممکن است هزارها متر به طول بیانجامد که سرانجام آب این قنات‌ها برای شرب و کشت و کار به سطح زمین می‌رسند ودر جای معینی به روی زمین می‌آیند.

موقعیت قنات‌های باقی مانده دقیقاً در زیر بوستان خضراء کوخرد (البته كمى نزديک به رودخانه) و شهرک زیارت یا همان (دهنو کوخرد)، شروع مى شود و می‌رو بطرف قبله ، و در زیر شهرک صنعتی هرنگ خاتمه می‌یابد، البته رشته قنات‌ها تا بالای روستای هرنگ بوده و (چاه مادر) قنات‌ها دقیقاً در بالای روستای هرنگ قرار داشته که به گفتهٔ خود هرنگی‌ها آن قسمت از قنات‌ها تخریب کرده آند. این فقط قسمتی کوچکی از رشته قنات (پاراو کوخرد) است که تاحالا باقی مانده‌است، رشته قنات‌های پاراو خیلی از این بزگتر بوده و به دوقسمت تقسیم می‌شده‌است در آیام آبادی قنات و (پاراو کوخرد).

قنات پاراو کوخرد در زمان گبرها یا زرتشتیان که قبل از اسلام در شهر باستانی ساسانی «شهرسیبه» زندگی می‌کردند ایجاد شده‌است. و سیبه (نام قدیم کوخرد) بوده‌است.آثار یک رشته از این قناتها در (پشتخه مدی آباد) در جنوب رودخانه مهران نیز وجود دارد که به‌وسیله ترنه آب به آنها می‌رسیده‌است.

براى كسب اطلاع بشتر در مورد تاريخ بناء قنات ها مى توانيد به مقالهٔ :

پاراو کوخرد  در ويكى پديا مراجعت فرماييد.

تصویر از Google Earth

• باتشکر از برادر عبدالغفار علیرضایی

عسل در کوه‌های او شیرینو و »کوه‌های جنوب «(کوه زیر )»  و کوه‌های اطراف کوخرد در بخش کوخرد شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران، عموماً عسل بشکل غیر قابل تصور یافت می‌شود، مخصوصاً در سالهایی که باران زیاد می‌بارد و درخت و درختان گلهای گوناگون می‌روید و شکوفهای بهاری فراوان است.

عسل ،ماده غذایی بسیار غنی و انرژی بخشی است که حدود۸۰ درصد از قندهای ساده یا مونوساکاریدها ساخته شده و هر۱۰۰ گرم آن ۳۲۰ کالری ایجاد می‌کند این مونو ساکاریدها بسرعت جذب دارای ویتامین‌های متعددی از قبیل تیامین ، ریبوفلاوین ، اسیدنیکوتینک ، اسید اسکوربیک ، پیریدوکسین و ویتامین کا است.

خواص فیزیکی عسل ، اثر ضد باکتریایی دارد و از زمانهای قدیم انسانها از خاصیت ضد میکروبی عسل سود جسته و آن را در درمان ناراحتی‌های پوستی از قبیل زخمها و سوختگی‌ها به کار برده‌اند و یکی از بهترین پانسمانها محسوب می‌شود.همچنین ، عسل را در درمان بیماری‌های دستگاه تنفسی و عفونت‌های ناحیه حلق به کار می‌برند و خاصیت ضدباکتریایی آن موجب اثربخشی عسل می‌شود و خاصیت ضد التهابی آن نیز مشاهده شده که به هیگروسکوپیک بودن آن نسبت داده شده‌است.

عسل علاوه براینکه یک غذای کامل است یک اکسیر پر انرژی نیز می‌باشد به طوری که سالیان سال به عنوان دارو برای درمان بیماریها مورد استفاده قرارگرفته‌است مصرف عسل در عرض چند دقیقه به شخص نیرو می‌دهد وتحمل بافتی و قدرت ترمیم آنرا افزایش می‌دهد بنابراین ورزشکاران باید عسل مصرف کنند بنا به تحقیقات به عمل آمده عسل حاوی ۸۰ ماده مفید برای انسان می‌باشد و لازم به ذکر است که در دنیا هیچ ماده غذایی به اندازه آن نیروی کهربایی ندارد.

زنبورعسل

در کوه‌های جنوب (کوه زیر) دو نوع زنبور عسل وجود دارد که دو نوع عسل تهیه می‌کنند.

نوع أول: به اسم عسل کلی معروف است که زنبورهای آن از زنبورهای معمولی و کوچک هستند، و چهار نوع عسل تهیه می‌کنند حسب موسم‌های سال که بنامهای مختلف در کوخرد معروف است مانند:

• عسل «ربیع» بهار
• عسل خُرما
• عسل شُواردُه
• عسل سُمر 

این زنبورها از گلهای خوشبو و مُعَطَر بهاری تغذیه می‌کنند.در فصل بهار و پائیز کندوها پر می‌گردد و هرکندو در حدود یک تا دو کیلو واحیاناً ۴ کیلو در فصلهای پُربار عسل بدست می‌آید.

با مهارت خیلی بسیار کسانی که شغل جمع آوری عسل پیشه گرفته‌اند عسل از این کندوها خارج و در ظرف خالی می‌نمایند و کندو را بیرون نمی‌آورند، چون زنبور عسل طبق عادت همیشه یک چاه سکن می‌نماید بشرطی که کسی اذیت وآزار بر او نرساند.

اما نوع دوم:

زنبور عسل اَزا Aza نام دارد، این زنبور از زنبور عسل کلی دُرُشتَر است و فقط در کوه‌های مرتفع مانند " قله‌های» کوه سفید «و کوه» دسک «و بن کوه لوز و جاهای دور از دسترس انسان کندو می‌بندد وچون در دسترس نیست ممکن است پنج تا شش سال در کندو بماند، بعضی وقتها که انسان موفق می‌شود و آنهارا پیدا کند، هر کندو ممکن است ۲۰ کیلو عسل داشته باشد، رنگ این عسل تیره‌است و به مرغوبیت عسل کلی معمولی نیست. فکر می‌کنم چون مدت زیادی در کندو می‌ماند و کهنه می‌شود تیره رنگ می‌گردد.شاید هم مربوط به نوع زنبور باشد.

• عسل و زنبور عسل از زمانهای بسیار دور شناخته شده‌است و در باره آن سخن گفته‌اند، در زمان قبل از اسلام مردمان پیشین درباره عسل و استعمال آن سخن گفته‌اند، در ایام جاهلی عربهای ما قبل از اسلام، و در اشعار نام عسل و زنبور عسل بسیار ذکر شده‌است.در عصر اسلام خداوند تبارک وتعالی سوره‌ای بنام : (سُورَة الَنحَل) یعنی « زنبور عسل »، نازل فرموده‌است.و در آیاتی مُبین و مُنَزَه فوائد ومنافع عسل بر انسان بیان فرموده‌است.

ملکه نحل

تمام زنبورها زیر دست و فرمان یک زنبور که (ملکه نحل) گفته می‌شود فرمان برداری کامل کار می‌کنند.سردار این زنبورها «یعسوب» نام دارد که با آن جماعت زنبورها می‌رود. هنگامیکه در یک جای خانه می‌سازند خانه‌های آنها به «شکل مسدس متساوی الاضلاع» است در حالیکه مسطر وبیکار وسایر آلات ندارند، ساختن همه آشیانه‌ها به یک شکل منتظم موجب حیرت است.حکماء می‌گویند که اگر از مسدس کدام شکل دیگر اختیار می‌شد در بین خواه نا خواه یک مقداری جای خالی می‌ماند.خداوند آنهارا فطرتاً به‌طرف شکلی راهنمائی فرموده که یک فرجه جزئی هم بیکار نماند. همه اوامر تکوینیه‌است، خداوند به او هدایت داده که فطرتاً مطابق خواست و استعداد مزاج خود غذای خودرا از اقسام میوه‌ها و گلها بدست آورد، چنانکه زنبورها از آشیانه خود بیرون آمده ومیوه و گلهای مختلف و رنگارنگ را که از آنها شهد و موم وغیره بدست می‌آید می‌مکند.وچون برای بدست آوردن غذا بهر طرف پرواز می‌کنند در حین مراجعت راه را کم نکرده ومستقیماً به آشیانه خود بر می‌گردند.وبدین مطلب گرفته‌اند که به آن راههای فطری که قدرت برای عمل وتصرف تو مقرر کرده‌است مطیع ومنقاد بوده روان باش مثلاً گل و میوه را می‌مکد و بنا به سرشت خود شهد (عسل) را فراهم می‌کند.شهد دارای رنگهای مختلف است، سفید، سرخ، و زرد وسیاه، می‌گویند رنگها در اثر اختلاف موسم، غذا وعمر زنبور و غیره تفاوت می‌کند.

تداوی با عسل

عسل در بسیاری از بیماریها «شهد خالص» ویا با دوای دیگر مخلوط کرده به بیمار داده می‌شود.در کوه‌های کوخرد و همچنین کوه‌های بخش کوخرد و توابع چهار گونه عسل یافت می‌شود که عبارت‌اند از:

• عسل «ربیع» بهار
• عسل خُرما
• عسل شُواردُه
• عسل سُمر

• عسل «ربیع» بهار : بهترین وخوشمزه‌ترین انواع عسل‌ها است. چون «عسل بهار» است، و در فصل بهار واز گلهای مختلف بدست می‌آید واز گلهای بهاری گرفته می‌شود ورنگ آن زرد و بسیار خوش بوه‌است. 

• عسل خُرما : در تابستان بدست می‌آید ورنگ آن سیاه وتیره‌است، چون از شیره وثمر درخت خُرما گرفته می‌شود، در تابستان در مزارع نخیل و باغها کندوهای عسل زیاد دیده می‌شود.

• عسل شُواردُه : از گُل درخت « سِدر» یا کُنار بدست می‌آیاد وهمچنین خوشمزه‌است ورنگ آن سفید است.

• عسل سُمر : از گُل درخت سُمر بدست می‌آید ورنگ آن سرخ است. درخت سُمر در در کوه‌های و تپه‌ها وپشتخه‌های کوه زیر و جنوب وشمال کوخرد فراوان است. این نوع عسل معمولاً در فصل پائیز زیاد بدست می‌آید.

در مواسمی که باران زیاد می‌بارد کندوهای عسل در کهوف کوهستانها واشکفتها وهمچنین در لای شاخه‌های درختان در پشتخه‌ها و در دره‌های کوهستانی ومزارع نخلها وباغها، در مواسم مختلف سال بر حسب آبادی وسبزی این مواسم و توفیر غذاء و آب، بعد از باران موسمی و در سالهایی که باران وفیر می‌بارد وگلها ی درختان و شکوفه‌ها فراوان است وزنبور غذا ومکان آرام می‌یابد، عسل نیز به خوبی بدست می‌آید چونکه زنبور عسل خیلی حساس است ومکان آرام وملایم دوس دارد که در آن کندو سازد.

عسل در زندگی اهل منطقه

در خانه‌های اهل کوخرد ومنطقه تقریباً خانه‌ای یافت نمی‌شود که مقداری عسل در آن وجود نداشته باشد چونکه در این مناطق عسل برای تداوی استعمال می‌کنند. بنا براین در موسم عسل مردم کوخرد و بخش کوخرد وروستاهای توابع ومناطق اطراف مخصوصا آنهائیکه که به جمع آوری عسل علاقه دارند به‌دنبال عسل روانه می‌شوند در کوه‌های اطراف، این عمل چندین روز بطول می‌انجامد و در تمام کوهای منطقه می‌گردند، از شمال وجنوب واز شرق تا غرب، تمام کوه‌ها و دره‌ها و تپه‌ها وپشتخه‌ها بر رسی می‌کنند، وبعد از یافتن کندوهای تازه احداث مکان آن را نشانه می‌کنند و بعد از مرور یک ما ونیم تا دوماه دوباره می‌آیند و کندوهای عسل می‌کنند، می‌گویند بهترین موقع برای جمع کردن عسل از کندوها، نیمه هرماه (برج عربی) است که ماه در وسط آسمان بدر است. یعنی نیمه هرماه که قرص ماه کامل است، می‌گویند در این وقت کندو عسل نیز کامل وپر از عسل است.

منبع

• محمدیان، کوخردی ، محمد ، «شهرستان بستک و بخش کوخرد» ، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.

پیشاپیش سال نو و نوروز به همه تبریک عرض می‌کنم

  (به علت مسافرت تبریک را مقدم فرستادم باعرض پوزش)

عید نوروز وسال نو مبارک

در این «نوبهار»، در آغاز دگرگون شدن دوباره طبیعت «بکوشیم که خوشدل باشیم» هر روزتان نوروز - نوروزتان پیروز .

این نوگل بهارى تقدیم به شما دوست عزيز وتمامی کسانی که چون شما تلاشگر راه گسترش دانایی و گشودن گره‌های جهل هستند

هر روزتان نوروز - نوروزتان پیروز
♣ محمديان ♣ ^ب ۲۰مارس ۲۰۱۲، ، ساعت ۲۱:۱۶ (UTC)

..♣ محمديان ♣^ب ۲۰مارس ۲۰۱۲، ، ساعت ۲۱:۱۶ (UTC)

 

 

جشن فرخنده فروردین است		روز بازار گل و نسرین است
آب چون آتش عود افروزست		باد چون خاک عبیر آگین است
باغ پیراسته گلزار بهشت		گلبن آراسته حورالعین است

زباغ ای باغبان ما را همی بوی بهار آید		کلید باغ ما را ده که فردامان به کار آید
کلید باغ را فردا هزاران خواستار آید		تو لختی صبر کن چندان که قمری بر چنار آید
چو اندر باغ تو بلبل به دیدار بهار آید		ترا مهمان ناخوانده به روزی صد هزار آید
کنون گر گلبنی را پنج شش گل در شمار آید		چنان‌دانی که هرکس را همی زو بوی یار آید
بهار امسال پندار همی خوشتر ز پار آید		وزین خوشتر شود فردا که خسرو از شکار آید
بدین شایستگی جشنی بدین بایستگی روزی		ملک را در جهان هر روز جشنی داد و نوروزی

گذشت بهمن واسفند ماه وحالا		رسی نُوبت به فروردین و نوروز
مُوجا آباد وصحرا پُر زسوزی		خوشن ایچام أگشتا شاد وپیروز

از  عبدالخالق فرخزاد کوخردی (بیقرار).

واین هم از محمد محمديان

طَرَب اَلبُلبُلْ اِذ حّل اَلصَباحْ		يَشدُو جَذلان بـِزهو ٍ وَانشراحْ
وَالصَبا هَبتَ بعِطر عابق		اَبهَج اَلنَفس غُدُواَ وَ رَواحْ
فَرح اَلرَوضُ اِذا الغَيثُ هَمَا		وَسَقى الآرض بأَنواءِ سِحَاحْ
سَوفَ يَغدُو بَعدَ حين ٍ بَلقَعا		وَتُراباً حَيثُ تَذرُوهُ اَلريَاحْ

بخش کوخرد

تقدیر و تشکرهایی که از سوی اقشار مختلف مردم و  مسؤولین در این زمینه به عمل آمده است